Choosy ako? Oo. Sobra. Naalala ko dati, yung manliligaw ko sinabi sakin na ako daw yung tipo ng babaeng madaling mahalin, pero napakahirap sakin magmahal. Hindi kasi ako yung tipo na basta meron manligaw, go agad. Ang hirap kasing ibigay yung buong tiwala sa isang tao eh. 

Naalala ko din dati, may apat na lalake na sabay sabay na nanligaw sakin, my bestfriend, my ex, my other ex, and this guy.. Nung nanligaw silang apat, may mahal pa ko, so, cannot be borrow one from you. Hahaha. Pinipilit ako ng mga kaibigan ko na sagutin ko yung isa, kasi nga ex ko na rin at malaki tiwala nila, though kilala na rin nila yung tatlo pa, mas gusto nila yung isang ex ko. Kaso, iba kasi ako kapag may mahal pa ko, hindi ako pumapasok sa isang relasyon hanggat di pa ko nakakamove on dun sa isa. Kahit nagmumukha na kong tanga, go lang. Mahal ko eh, bat ba? Hahaha. 

Minsan, nagtataka na rin ako kung bakit madaming gusto akong kunin, balikan, at mahalin. Eh feeling ko naman, di ako karapat dapat mahalin. Sabi nga ng mga ex’s ko, magaling akong makisama? Sweet? Caring? Understanding? At grabehan kung magmahal? Pero pakiramdam ko naman, joke lang nilang lahat yun. Naalala ko yung sinabi sakin nung isa kong ex dati na ako daw yung tipo ng babae na sobrang mahihirapan yung taong magmamahal sakin na kalimutan ako kasi nga, masarap daw akong mahalin. Yung kahit wala ng gawin, masarap pa ding kasama. Niloloko lang naman siguro ako nun. Hahahaha.

Kahit na minsan may pagkamaloko ako, kapag nagmahal ako seryoso at totoo. Minsan, mga kaibigan ko nga sa pinas nagtataka na kung bakit mas madaming lalake ang nagkakagusto sakin, kesa sakanila. Hahahaha. Ganda ko lang kasi. Chos.   And, kadalasan mayayaman talaga mga naloloko ko. Hahaha. Kaya di lang ako ang laging busog, pati mga kaibigan ko. Kaya kung balak mo kong mahalin, busugin mo muna mga kaibigan ko, bago ako. Chos. Hahahaha. And once na napakilala na kita sa mga kaibigan ko kahit nanliligaw ka pa lang, wala ng atrasan yun, seryoso na ako sayo. 

Sabi nila, swerte daw yung taong nagmamay-ari ng puso ko ngayon kasi nasakin siya. Pero ang hindi nila alam na mas maswerte ako kasi ako yung pinili niyang mahalin. :”> Kakiligzzzzz. :”> Hahahaha. Basta, ako, di na ko titingin sa iba, i love my baby so much eh. Ya’ know. I don’t wanna lose her.. She’s my everything and she’s my number one priority. :”> No one can steal her from me, ‘coz she’s mine. Sakin lang siya. Ahihihih :D

My mom went to my room just to kiss me. She’s the best mom, ever. She may be so masungit and super strict, but I know she’s just doin’ that for my own good. I passed the driving permit test. Out of 46, I got 42. Not bad, right? Hehe. So she told me that If I already have my license, she’s goin’ to buy me a car coz I told her that I don’t want to drive our cadillac, I’ll look so mayaman If I’ll drive that car. And it’s not a teenagers car. Hehe. 

I’ll try my best to keep her happy everyday. I’ve been a very bad daughter to her, I know. That’s why I’m doin’ the best that I can not to make her cry again. I don’t want to hurt her feelings anymore. I don’t want to dissapoint her again with my failures. This time, I promise, she’ll always be proud of me. :)

ALWAYS LISTEN TO YOUR MOTHER! :D

Ilang araw na rin pala akong nagpapanggap na okay lang ako. Ang hirap magtago ng totoong nararamdaman. Ang hirap makipagplastikan sa sarili. Ang hirap. Nahihirapan na ako.

Alam niyo yung feeling na parang sasabog ka na? Sikip sa dibdib eh. Kapag nakikita ko mga kaibigan kong masaya, di ko mapigilang mainggit. Ayaw ko naman sirain yung saya nila kung magda-drama lang ako. Kaya eto ako, sinasarili lahat lahat.

Sinusubukan kong maging okay. Pero tao lang din ako, napapagod, nasasaktan, nahihirapan. Kapag alam kong medyo sumusuko na ko, makikinig lang ako ng kanta, di ko namamalayan umiiyak na ko. Atleast, nakakabawas ng sakit.

Naipon na lahat dito sa dibdib ko lahat lahat. Sobrang sikip na. Di lang ako nagsasabi pero sobrang nahihirapan na ako. Hay buhay, bakit ka ganyan?

Sana kaya ko pa. Sana kayanin ko pa.. :(

Yung totoo? Nawawalan ako ng pag-asa. Pag-asa na matupad ko lahat ng gusto ko. Parang ang dami dami ko pang kailangan harapin bago ko makarating ako sa gusto kong puntahan. Nawawalan ako ng lakas ng loob ng ituloy ang lahat.

Yung pagiging arkitekto? Nawawala na rin sa isip ko yan. Para bang isa na lang siyang isang pangarap na kahit kailan hindi ko na makukuha kahit anong gawin ko. Yung hilig ko sa pagdrawing? Nawala na din eh. Matagal na siyang nawala actually, pinipilit kong ibalik kaya lang wala na sa puso yung nararamdaman ko kapag nagdadrawing ako. Parang ang laki ng kulang.. Yung kulang na matagal ng nawala dahil…. 

Since 9 years old, pangarap ko ng maging isang architect. Gusto kong gumaya sa tatay ko eh. Alam niyo yung tuwa ko kapag sabay kami nagdodrawing ng tatay ko sa drawing table niya? Alam niyo yung saya na nararamdaman ko kapag binibigay niya sakin yung lapis, papel at mga pangkulay niya at sasabihin niya na “maging architect ka din paglaki mo ah?”. Alam niyo yung saya kapag nakikita niya kong nandoon sa table niya nakikita ko siyang masaya at siya pa mismo nagtuturo sakin ng mga kailangan kong gawin? Lahat ng naramdaman ko noon, balewala na ngayon. 

Lahat ng pangarap ko, gusto ko na lang ibaon lahat sa limot. Yung mga gusto ko talagang gawin? Wala na rin. Ayoko ng umasa na lahat ng gusto ko mangyayari pa. Nakakawala ng pag asa. Para akong hinihila pababa. Minsan natatanong ko na lang sa sarili ko kung ano nga bang problema ko. Kung ano ng nagyari sa “ANNA” na madaming pangarap? Yung Anna na, hindi nawawalan ng pag-asa? Yung Anna na dati handang gawin lahat para makuha yung makakapagpasaya sa kanya? 

Hindi ko alam..

Ayoko na..

Ilang beses ko bang sasabihin yan sa sarili ko? Bakit nga ba ako nagkakaganito? Super okay ko naman kahapon eh. Bakit biglang naging ganito?

….

Gusto kong isigaw lahat ng nararamdaman ko ngayon. Gusto ko mawala tong nasa isip ko..

:(

Di na ko makatulog! :(